Национален идентитет
(објавено во мојата тогаш, редовна, колумна во Вечер, 24.08.2011)
Во ова време на развој на цивилизацијата да се биде зафатен со цивилизацискиот идентитет изгледа назад, секако во однос на одредени партии и нивните НВО. Донекаде се во право. Само малку. Но има едно, ова прашање го ставаат под тепих со децении, секој обид за истражување, дебата, или не дај Боже, да се поистоветиме малку подлабоко (со антиката) беше дочекан со енергија како што е типично за тоталитарните режими - брише, фалсификува, лаже, на кое било ниво.
Во оваа пролет на потрага и откривање кои сме и што сме, оваа власт беше обвинета за фашизам затоа што тие им овозможи на луѓето да добијат слика за идентификација различна од онаа од која се црпеа со децении квазинаучни кругови на некаков панславизам, за кој суштински немаа грижа, туку да
одржуваат политичко-идеолошки придобивки. Терминот антиквизација, кои самите го измислиле и кој едноставно не постои никаде, е уште еден метод на обид да се контролира, првенствено идеолошки, а не некаква желба за ЕУ R03;R03;- НАТО интеграција и напредок на државата, затоа што само левицата може да биде за атеистичко-безлично општество, слично на статуетката Оскар, со човечки облик, но без лице.
Да, светот е гладен за такво нешто, но не е во право. Светот не моли да го смениме името и идентитетот, но тој свет одамна го променил
(ни помогна) да го завршиме процесот на цементирање на сопствениот идентитет. Се сеќавам кога почнаа мегафоните на левицата и Сорос, пред една година, со една квазиинтелектуална теза за „лизгав“ (ликвиден) идентитет. Помина како фијаско, но не бидете наивни, тоа е идејата
нова Европа која себеси се гледа како цивилизирано општество засновано на некои зрели специфични основи, но е во всушност ништо повеќе од вулгарна волвокс заедница, група поединци со ниска свест за средина која само се лепи една до друга во обид да се направи организам.
Внимавајте, тоа е обид, волвоксот никогаш немал никаков еволутивен развој, тој е едноставен, вулгарен збир на едноклеточни организми кои не можат да се развијат и кои умира без да се постигне нешто во размер на еволуцијата.
За жал, тие немаат избор, вредностите што ги имале, како христијанинот, врз кои се гради човечката цивилизација, беа отфрлени од нив, и поради немањето каква било идеја и визија за ново спроведуваат вулгарни шеми како легализација на речиси секоја можна перверзија, работи кои
секогаш биле осудувани од здравите клетки на општеството. Сакате да ја видите идејата за новото Европа? Видете го Бери Линдон, „Одисеја на Земјата“ ремек дело на Стенли Кјубрик и ќе да ви стане појасна таа спектакуларна логика на модерното време, снимена пред 40 години. На
ликот во филмот се откажува од се што е негов сопствен корен за да преживее, за лична корист, за сопствената амбиција.
Борете се на страната на која било, на која било земја, за кој било интерес, само за неговиот, сопствена корист и ништо повеќе. Без идеологија, без емпатија, освен лична благосостојба. Се разбира, на лик трагично заврши на буништето на историјата, како што секој нормален (човек би очекувал).
Но, Кјубрик беше осуден и не му беше даден Оскар за ова ремек дело бидејќи ја разголи идеологијата на модерното време.
И сега што и како да (одиме понатаму) кога ние и покрај притисоците однадвор, (имаме и) на ајваните, од внатре, кои се во голем број и чии ментални чипови сè уште се кодирани со идеологија од пред 30-40 години (и) кои едноставно крваво би се бореле да го омаловажи и обезличи секој обид на народот во нивното конечно национално будење што требаше да се случи. реков, мораше, затоа што не беше дозволено природно да се доживее она што буквално секој народ во светот имаше во процес на самооткривање. Но, ни треба нешто повеќе од тоа.
Добро и добро е ова конечно будење на нашите длабоки корени во антиката, што во никој случај и никогаш не го негираше нашето словенско потекло и поврзаноста со другите словенски народи. Но, светот може да не препознае
исто така преку други елементи, (светот) се интересира за пејачи, спортисти, богати и важни луѓе
... Во овој момент ни требаат херои, херои како Тоше/ како Пандев, врвни уметници, музичари, спортисти што светот ќе ги препознае и како свои кога ќе ги види или слушне и ќе ги перцепира како Македонци.
За жал, изгубивме прекрасен талент (Тоше), а Пандев е заситен од докажување. Немаме некои богати луѓе или нобеловци кои ќе го привлечат вниманието на модерното во светот. Не смееме да се задоволуваме со просекот; мораме да бидеме поуспешни, како Пинк Флојд, Дали,
Ѓоковиќ, Бекам, Гејтс, Спилберг, Бренсон, ликови со такво „влијание“ има потреба од оваа земја, нешто со кое светот ќе не поистоветува, ќе не восприема, ликови кои нема да бидат само локални туку глобални херои.
Александар е познат како „Македонски“, но оттогаш никој не примил толку спектакуларен епитет, а крајно време е за тоа.