Отец ...
Одамна беше ... одамна откако сум седнал да стокмам некаков текст. Престанав да пишувам затоа што немав што повеќе да кажам и тоа не само тука...секаде каде пишував се откажав, и право да ти кажам, предизвикав радосни чувства кај многумина заради тоа. Изгледа дека имам добри инстикти, омразата се детектира надалеку.
Сега, откако си дадов задача, сепак да напишам нешто, некако брзам да се обидам да стокмам нешто што ќе има некаква смисла пред терапијата да почне да ми делува, а таа знае убаво да го затапи мисловниот процес, како на сон кога трчаш а не можеш да ги одлепиш нозете, да побегнеш, како да цапаш во катран.
Убаво од твоја страна, а и демократски, кога некој промашен верник како мене ќе добие шанса да пишува за списание со високи духовни вредности, ете, го разбирам тоа како некаков баланс помеѓу од Бога просветлените пера на некои современици чии имиња со гордост и јарки бои ќе се најдат на насловната страна и будалетинки како мене кои наместо крстозбор да пополнат понекоја страна помеѓу две реклами.
Не, Отец, не ми е јасно која корист ја имаш од мене да требам фонтови од штрбавата тастаура и да ги објавуваш, не знам зошто барате од мене да ви праќам текстови? Се разголев колку можев , паднав и станав 100 пати и колената ме болат од модриците поради заринкување на асфалт како после акробација која лошо завршила со пони точак. Барем да сум ви расплакал некоја спонзорска теткица во моите интимни драмолетки на ноќните мори на неимарското духовно талкање во безводните пустини на душата, па да сум помогнал барем на списаниево да има корист. Одличен беше претходниот број на Премин, особено што немаше мој текст и како никогаш досега, полн како око, ништо не фалеше, дури имав чувство дека едвај се најде место за сите текстови, па што тогаш толку си запнал за мене? Да верувам дека е по послушание и на грб ќе го носам место дистрибуција. Ме поштедуваш ли од некаков тежок крст, Господи, па сега ми отвораш лесна патека, ....а полесна да не може да биде, заслужена ли е?
Но не ми помага таа помисла, не, не дека не те сакам Господи, о и тоа како Те сакам! Не знам дали имам проблем со верата, ионака се клатам како вештачко цунами создадено од базата на ХАРП, нема тука нешто што ни планина може да го помести, а од друга страна најслабо ветре ме фрла како вејка на ветрот, не знам што бараш од мене, некаква самопочит? Не можам да ти го опишам разочароувањето кое го носам заради моите промашувања и неуспеси. Колку години се обидуваш да ме научиш да одам? Да, да одам, буквално, на свои нозе, како мало дете кое родителите го пуштаат од раце во раце да претрча и за миг го оставаат само да фати рамнотежа. Се окапа учеејќи ме и повторно и постојано паѓам како пијан.
Што да исповедам во овој текст, Отец? Дај да напишам некој научна фантастична приказна како книгите што ги читам и филмовите кои ги гледам со огромно задоволство? Ни на крај памет не ми е да ѕирнам досадни до небо руски продуховени дела, европски уметнички филмови или добитници на оскар. Не, оставам тоа на длабокоумствените јавачи на продуховеноста да галопираат по тие прерии. Јас со Матрикс и Стар Ворс си наоѓам свое бегство од реалноста, и супер ми е, да се изразам сочно во стилот на Достоевски, ма пародирам.
Знаеш добро што ми се случи периодов, зошто ме фрлаш и во ова? Знаеш дека нема тема за која можам да пишувам, знаеш дека сум бедно понижен и издрогиран од лекови како магаре кое улетало на пољана со марихуана која му се видела како зелка и кркам како да сум таму роден, па мафтам со ушите во намера да полетам.
Што да напишам, Отец?
Да пишувам за инфарктот кој го преживеав помеѓу двата броја и зошто во минатиот немаше мој текст бидеејќи не можев да срочам два збора? За стентот кој стана фолклор на оваа цивилизација и откако го добив како да влегов во оние друштва за лечење на алкохоличари ...
Здраво јас сум Јанко Илковски и јас сум инфаркташ , а огромна маса на луѓе со темни кругови околу очите кои се подготвуваат да станат зомби армија на живи мртовци одговараат во еден глас Здраво Јанко!. Не , не се легиони, ниту они, ниту во моите мисли, туку промашени луѓе, шупливи луѓе, главите полнети со слама ... , со многу легална дрога во жилите и опиумска блаженост на вештачкото смирение.
Не немам проблем со тебе Боже со ова што ми се случи, бидеејки мојата неумереност ме доведе до ова, а не Бог. Бог ме спаси, не знам зошто но јас одамна требаше да бидам мртов, ако беше по некоја логика и правда и медицински наоди.
Боже, ме запали како грмушка, не ми дојде памет, пишував за тоа, паметиш? Колку пати објавив за моите промашувања? До кога и до каде е твоето трпение со мене? Како ќе ме устроиш на правилното? Засега сум малку сум уплашен и дисциплиниран скоро војнички, но и сам знаеш дека кај и да е стравот ќе избледи, но те молам, не давај да се вратам на старото, боли, ама буквална физичка е болката,
...Отец.
А благодарен сум, што сум жив. Денес за прв пат после месец и пол седнав со пријателите на кафе, вистинска еуфорија ме обзеде што ги гледам, што повторно добив шпанса да ги гледам, им се радував како мало дете кога ќе му дојдат на роденден. И повторно се родив, по твоја милост иако не ја заслужив.
Не станав некаков декадентен буржуј на кој вакво нешто му требаше за да повторно сетилата му се разбудат. Не ми се сврте филмот на целиот живот пред очи бидеејќи во ниеден миг немав ни тегоба која укажуваше дека куферите сум си ги спакувал и дека тропам на Твојата врата. Со маестрална интервенција ме одведе до работ на смртта, и ме врати од таму. И ти благодарам за тоа... но сега што? Како да ти вратам? Со молитва? Но кому таа му треба? Мене или тебе? А кој подвиг на прочистување јас го имам, можам да го достигнам?
Нема тука двојба, се што се прави правиме за себе, што имаш Ти од мене, што освен што ти носам срам и разочарување. Што да направам? И досега јавно ја исповедав мојата вера, а верниците се срамеа заради мене. Непријателите сега ќе се гордеат со моето нарушено здравје и доказ колку лош верник сум бил, бидеејки и најмалиот верник од сите ќе имаше грам смирение и воздржание да не се доведе до состојбата во која јас се доведов.
Атеиститте ликуваат дека докторите со справа која како инсект ми лазеше низ градите до срцето ми го спаси животот, а не Твојата насока да ме натераш мене човек кој не стапнува на такви места, да побарам помош за сосема десета работа па “случајно” открија дека ми се одбројуваат, буквално, последните минути.
Додоека лежев на маса, разапнат како ликот од мојот омилен филм “Исус од Монтреал”, со празнина, уплашен и без молитва, просто ме тераше да викнам Господи , зошто ме остави! Но тоа беше сравот. Отец, прво што ти кажав е одсуството на молитва, а ти со мнопгу љубов ми укажа дека ако ја немаш , молитвата, во такви мигови си како изгубен.
Па сепак не бев, со денови ја сонувам таа моја реченица што ти ја кажав, глас ми вика – зошто излажа? А што излажав, на сета мака и таа јангѕа ме јадеше, додека не ми се врати фимот од таа ноќ и се сетив на тоа дека некаде длабоко во мене врескаше еден глас ... сега знам дека ја кажував молитвата, ама ниту беше по некоја моја воља, ниту имав контрола над тоа ...
Сега повторно дишам, повторно гледам, повторно можам да мислам. Го пијам денот како да ми е, не последен, туку прв, како причест на литургија. Сега се чувствувам како слободно животно без грижа дали ќе има да јаде, дали ќе има заштита од времето, досега верував, но сега знам дека Ти се грижиш за мене, ќе се радувам на оваа детска безгрижност која ми ја подари, на оваа секојдневна причест која ми ја даваш.
Прости, Отец што повторно грешев.
Прости што и покрај олкава поука, повторно ќе грешам ...