НАЈОПАСНО Е КОГА ЗЛОТО ДОАЃА МАСКИРАНО ВО ДОБРО
Свети Јован Златоусти еднаш рекол дека ѓаволот е најопасен токму кога не се јавува како зло, туку кога доаѓа преоблечен во добро. Кога злото се покажува во својата вистинска форма – како грев, лага, омраза, блуд или злоба – човекот природно се буди, се штити, се прекрстува и бега. Но кога истата отровна суштина се облекува во убави зборови, во побожност, во „правилност“ и во „вистина“, душата често заспива. Тогаш гардот се спушта.
Ѓаволот ретко му вели на човекот директно: „Стори грев.“ Тој по правило шепоти поинаку: „Стори добро, но без Бога.“
Не вели: „Биди горд.“ Вели: „Ти си во право. Ти си духовно понапред од другите. Ти подобро ја разбираш вистината.“
Не вели: „Судиш.“ Вели: „Ти само ја браниш чистотата на верата.“Не вели: „Отцепи се од Црквата.“ Вели: „Барај ја вистинската духовност.“Не вели: „Биди суров и безмилосен.“ Вели: „Биди ревносен за Бога.“Така злото се преправа во праведност. Тоа е неговата најсовршена измама.Погоре од обичниот грешник стои праведникот без смирение. Грешникот барем може да се покае, да падне на колена, да заплаче. Но човекот кој е цврсто уверен дека е во право, дека е подобар, дека е „исправен“ – тој не чувствува потреба од покајание. А токму таму ѓаволот најубаво работи.Фарисеите не Го распнаа Христа од чиста злоба. Тие Го распнаа токму затоа што мислеа дека Му служат на Бога.Апостол Павле јасно нè предупредува: „Самиот Сатана се преобразува во ангел на светлината.“ Тој не доаѓа со рогови и со темнина. Доаѓа со цитати од Писмото, со убедливи аргументи, со побожни фрази, со логика што изгледа беспрекорна. Но неговиот вистински потпис секогаш е ист: отсуство на смирение, отсуство на љубов, отсуство на мирен мир во душата.Како да го разликуваме тогаш вистинското добро од ова лажно?Светите Отци ни даваат јасен критериум.Божјото добро во душата раѓа: длабок мир, смирение, нежна љубов кон сите, постојана желба за покајание, послушност кон Црквата.Ѓаволското „добро“, пак, раѓа: раздразливост, гордост, осудување на другите, чувство на сопствена непогрешливост, внатрешна тврдина и студенило.Ако „доброто“ што го следиш те прави тврдоглав, лют, осудувачки, уверен во својата светост – знај дека тоа не е од Бога.Затоа Свети Јован Златоусти нè повикува на будност пред најсуптилниот грев – прелеста. Прелест е кога човек мисли дека е со Бога, а всушност му служи на својата гордост. Тоа е пад потежок од секој очигледен грев, бидејќи не се препознава.Злото ретко го уништува човекот отворено. Најчесто го прави токму прикривајќи се како светлина.Затоа Христос не ни рече: „Бидете силни и непогрешливи.“ Тој рече: „Бидете како деца“ – односно, бидете смирени, доверливи кон Бога, а не кон својата памет и својата „правилност“.Во тој дух на детска доверба и смирение е единствената вистинска заштита од маската на злото.